19 maart 2021

Ook dit jaar waren we bij Pythia en haden we het over Rody. Het is al lang geleden, maar we kunnen elke seconde van deze datum nog terughalen. Wat ons elk jaar weer treft, zijn de lieve berichten. Vaak uit onverwachte hoek krijgen we trouw een opsteker via digitale weg. Dat lijkt zo makkelijk, maar we weten hoe bijzonder het is dat er veel mensen zijn die dit volhouden en een herinnering hebben en dat ieder jaar laten blijken.  Fijn!


29 januari 2021

23 jaar zou onze Rody vandaag zijn geworden. We brengen hem een bloemetje en gaan, zoals elk jaar,  naar Zeist om zijn verjaardag te “vieren” met Pythia.

De pijn die blijft, net als de fijne herinneringen! Daar moeten we het mee doen! Een harde les!



Hoe gaat het nu, 29 juni 2020?

Dat is lastig aan te geven. 

Voor Pythia geldt dat ze af en toe een beetje blijer is, mede onder invloed van haar nieuwe vriend. Ze genieten samen, hebben plezier en dat is wat ze een tijd niet in een partner heeft gevonden. Voor ons als ouders is dat fijn. De pijn blijft, letterlijk! Elke dag komt Rody meerdere keren voorbij, in welke vorm dan ook! Soms als herinnering en soms als een witte vlinder. Het is meestal fijn om aan hem te denken. 

Soms deel je je gevoel met iemand. Dat is dan iemand die je blijkbaar in staat verwacht om te luisteren. Deze personen luisteren echt en zorgen ervoor dat Rody er voor ons nog is. Toen dit jaar zijn “opa Arie” overleed, had opa de overtuiging dat er na de dood niets zou zijn. Ik denk hetzelfde, maar hoop op iets anders. In die hoop heb ik opa Arie voor de zekerheid gevraagd om Rody een knuffel te geven in het geval “er toch iets mocht  zijn”. 

Ik denk overigens dat er wel iets meer moet zijn, alleen weet ik niet in welke vorm. Ik kan me niet voorstellen dat Rody’s dood enig nut zou hebben gehad. Ik neig dan meer naar het idee dat er een soort wereld is die wij pas kennen als het zo ver is dat we zelf dit aardse leven verlaten. Wat zou het een stunt zijn als ik bij aankomst in die wereld als eerste woorden “hé , oop!” zou horen!

Ik heb nog even te gaan, hoop ik. En tot die tijd fantaseer ik er nog maar eens op los. Voor mij heeft Rody sowieso veel betekent. Dat blijkt uit de verhalen in mijn boek. Dat kan niemand me meer afpakken!



19 maart 2020

Is voorbij gegaan. Onder invloed van de Coronacrisis liep deze dag compleet anders dan voorgaande jaren. Onze gedachten waren uiteraard bij Rody, Pythia en Sil. Dat kan ook zonder lijfelijk aanwezig te zijn.

Wel vinden we het bijzonder dat er elk jaar reacties komen van mensen waarvan je niet verwacht dat ze na zo’n lange tijd nog steeds aan Rody en onze familie denken.  Een mooi voorbeeld is de mevrouw die destijds de ontvangst van de slachtoffers regelde in de Rechtbank ik Utrecht. Naast een speciale familiekamer met koffie werden we begeleid naar onze plaatsen en was er een luisterend oor. Bovendien had ze lak aan protocollen van Justitie. Slachtoffers als wij vereisten volgens haar wel enige souplesse als het gaat om protocollen. Ook dit jaar weer een lief, persoonlijk mailtje! Dit zijn, naar onze mening, echt bijzondere mensen. Dan weet ik ook weer waarom juist zij één van de eerste exemplaren van mijn boek kreeg. Ik hoef haar naam hier niet te vermelden. Dat zou ze niet willen en dat siert haar! Bedankt! Alles helpt!



29 januari 2020  

Alweer een jaar om! Alweer die datum! Alweer die herinneringen!

Tweeëntwintig jaar geleden zat ik met Lianne in de auto op weg naar het ziekenhuis in Leeuwarden. Ze zag me waarschijnlijk voor het eerst openlijk huilen. “Het is van blijdschap,” zei ik haar.

We waren vlak daarvoor gebeld dat ik een kleinzoon had en zij een neefje. Pythia was bevallen van een zoon: Rody Merijn.

Alweer bijna elf jaar geleden en …………. Nog maar elf jaar. 

Vandaag zou Rody tweeëntwintig zijn geworden. Elk jaar zorgt deze datum voor een terugblik. Naar zijn geboorte, zijn leven en zijn ongeluk.

En ieder jaar denk ik: ”Hoe zou hij nu zijn geweest?” En elk jaar denk ik dat ik me daar een voorstelling van kan maken. Ik denk hem te zien zoals hij zou zijn geworden.

En elk jaar denk ik met liefde aan hem terug, maar ook blijf ik elk jaar verdrietig! In elf jaar is dat niet veranderd! De pijn blijft misschien wel net zo erg en hij is dagelijks vele malen in mijn gedachten.

Ik had gehoopt dat het zou veranderen, maar dat doet het niet!

Wat moeten Pythia en Sil dan wel niet voelen? Ik wil en kan het mij niet voorstellen. Dat moet nog erger zijn!

 Er is nog veel de moeite waard in ons leven. We doen elke dag ons best om dat te beseffen.

Soms lukt dat niet.

 

 


harlingen


Ondanks het feit dat de verkoop van mijn boek niet spectaculair is, schenken we elk jaar een bedrag in naam van Rody.                                                                           Vorig jaar hebben we in het station Harlingen van de KNRM officieel een overlevingspak aangeboden namens Rody. Het leuke was dat het pak gedragen gaat worden door een oud-leerling. Hopelijk gaat hij er veel goede daden in verrichten. Zou Rody mooi hebben gevonden.      

Interview Omroep Max gehad op 13 december 2012. Is via Google te vinden.



Cassatie, laatste nieuws! Mei 2014

Afgelopen week is bekend geworden dat de door de buschauffeur ingestelde cassatie niet ontvankelijk is verklaard door de Hoge Raad. Dat betekent dat hij zijn straf krijgt. Geeft dat een prettig gevoel? Ja! Na ruim vier jaar is het toch een soort afsluiting. Het recht heeft bovendien gezegevierd. Ik ben ervan overtuigd dat onze intense aandacht voor de zaak ervoor heeft gezorgd dat het Openbaar Ministerie destijds hoger beroep heeft aangetekend! Ander was het vonnis "schuldig en geen straf" geweest. We hebben de rechtsgang gevolgd, omdat Janny en ik dat aan Rody verplicht waren. Ik hoop dat hij meekijkt en tevreden over ons is. "Hé, Oop," zou hij zeggen, "goed gedaan!" Een ieder die ons gesteund heeft, danken wij daarvoor. 

Bijgewerkt op 24 juni 2020


Rodyboekvoorkant
© Dolf Kampman 2012